در حیاط مسجد صفی ( مسجد سفید – سفید مسجد ) در رشت كه از مساجد قدیمی است وپیش از دوره صفویه نیز وجود داشت ، چاه آبی است كه به چاه صاحی الزمان معروف است .چنانچه كسانی به دردی موضعی یا پوستی بویژه از نوع زگیل واگزما دچار باشند ، نذر می كنند وسكه ای به محل زخم می مالند وبعد به منظور اجابت دعای خود ، نیت كرده ، پول را داخل چاه می اندازند .متولی چاه ، سینی بزرگی در ته آن قرارداده تا سكسه ها داخل آن بریزد .بعضی ها هم سكه ها را به شمع گرم وسوخته های آن آغشته می كنند وبه آجرهای داخل چاه می چسبانند واز این بابت دهانه ی چاه همیشه سیاه ، چرب وكثیف است .كنار بقعه ی آقا میر شهید لاهیجان كه گفته می شود پسر امام موسی كاظم ( ع) می باشد ، چاه آبی است كه برفی از مردم آن را مقدس می دانند ، وپول نذر كرده داخل آن می اندازند . در حیاط مدرسه ی متصل به مسجد جامع لاهیجان نیز چاه آبی است قدیمی كه گفته می شود مقدس است ومردم به ان معتقدند ومی گویند امام حسن (ع) برای گرفتن وضو از آن چاه ، آب برداشته است برخی از اهالی محل ، كنار چاه شمع روشن می كنند ونذر كرده وداخل آن پول می اندازند .مكنزی سیاح معروف ، یكصدو سی سال پیش حین گذر از لنگرود در یاداشت های خود نوشته كه در بقعه ی اقا سید محمد واقع در كلید بر لنگرود ، چاه آبی مقدسی است كه مردم برای سلامتی خود آن پول می اندازند در بقعه آقا سید حسن در لفمان ، چاه آبی نزدیك بقعه است .اهالی معتقدند ، آب آن برای امراض پوستی بویژه انواع زگیل نافع است .در بقعه ی لیالمان لاهیجان كه مدفن اقا سید علی كیا است در گذشته چاهی وجود داشت كه از آن نفت سیاه بیرون می آمد وبرای درمان برخی از امراض جلوی آن را بر بدن می مالیدند .این چاه اكنون وجود ندارد .می گویند در محل بقعه ی سیدجلال الدین اشرف كوچك ، در روستای بالارودپشت ، در مسیر راه رودبنه به چاف تا حدود ۱۵ سال قبل چاه مقدسی وجود داشته كه مردم نذورات خود را داخل آن می ریخته اند .