پل كوار در یك كیلومتری كوار و در مسیر قدیمی شیراز- فیروزآباد كه به كناره خلیج فارس منتهی می شد. روی رودخانه ” قره آقاج ” بنا شده و ظاهراً بنای اولیه آن به دوره ساسانی تعلق دارد كه در دوره های بعد به ویژه دوره صفویه و قاجاریه بازسازی شده است. پل كوار ۱۲۵ متر طول، ۳۰/۱۰ مترارتفاع و ۸۰/۳ متر عرض – با احتساب جان پناه ها – و شش دهانه به ابعاد مختلف داشت كه امروزه دو دهانه میانی آن فرو ریخته است. پایه ها در جهت بالا دست و پایین دست دارای موج شكن های نوك تیز است. كه شكل های آنها با توجه به شالوده صخره ای و بازسازی های صورت گرفته ، متفاوت است. مصالح مورد استفاده ، قطعات سنگ های طبیعی به اشكال و ابعاد مختلف و ملات ساروج است.
پایه های پل هر كدام جداگانه بر روی صخره های طبیعی بستر رودخانه قرار گرفته و به همین جهت، نقشه پل متناسب با موقعیت این صخره ها در بستر رودخانه شكل گرفته است. چنین ساختار و شالوده ای، سبب استحكام و ماندگاری زیاد پل كوار شده است. در قسمت انتهای جنوبی پل و میانه ی پایه ، متكی به صخره كناره رودخانه و نیز روی اولین پایه انتهای شمالی پل اتاقی قرار دارد كه دسترسی به آنها در مواقع كم آبی از روی صخره بستر رودخانه و توسط چند پله صورت می گیرد. این اتاق ها جهت اطراق و استراحت مسافران یا اقامت محافظان پل مورد استفاده بود.
رودخانه كوار
بر روی رودخانه كوار (قره آغاج) در دوره ساسانیان پلی زده شده است كه شماره ی ثبت تاریخی آن در آثار ملی ایران ۹۴۷ می باشد. پایه های این پل در دوره ساسانی ساخته شده و در دوره اسلامی بازسازی شده است. نوع پلان این پل به صورت شش دهانه با عرض متفاوت است. دو دهانه ی میانی آن ویران شده و پل روی صخره ی طبیعی ساخته شده است. حوضچه ی آرامش آن نیز به طور طبیعی در قسمت صخره انتخاب شده و دست ساز نیست. آب بر های این پل با شكلی مثلثی و نیم دایره می باشد. مصالح به كار برده شده در آن شامل سنگ های حجاری شده ی تراش دار در پایه ها و در بدنه ی آن سنگ لاشه و ساروج ، و در تاق ها آجر به كار رفته و تزیینات هم ندارد.
پل صفوی
پل صفوی به فاصله حدود ۷۰ متری غرب پل ساسانی وجود دارد كه گفته اند از دوره ی صفویه می باشد. این پل ۱۴۱۶ متر از سطح دریا ارتفاع دارد و دارای پنج دهنه می باشد. مصالح به كار رفته در آن ، سنگ تراش و ساروج می باشد. از لحاظ فنی مانند پل ساسانی كوار در جایی ساخته شده كه ساحل رودخانه ، سنگی است. روی پل را در بعد از انقلاب آسفالت كرده اند. عبور ماشین های سنگین از روی آن ، سبب شده است كه سمت شمال آن شكسته شود.
در غرب این پل و به فاصله ی ۱۰۰ متری آن، آثار سدی به نام «بند اكبرآباد» وجود دارد. كه با كندن قنات در مجاورت آن ، آب را تا اكبرآباد می برده اند. در ۱۰ سال گذشته به سبب وجود حفره ای در كنار آب و شنا كردن افراد و خفه شدن تعدادی از آن ها ، باعث گردید. تا این بند را بوسیله دینامیت تخریب كنند.
